اخبار پوشاک و طراحی ودوخت آذربایجان غربی
افراد موفق کارهای متفاوت انجام نمی دهند ، بلکه کارها را بطریق متفاوت انجام میدهند ...
سه‌شنبه ۱۸ فروردین ۱۳٩٤
لباسهای میلیونی برقامت زنان کردستان ... نظرات() 

معاون صنایع دستی کردستان: نمونه‌ زنانه‌ی لباس‌های کردی بیش از یک‌میلیون تومان قیمت دارد، ولی با این وجود، یکی از محصولات پرفروش استان کردستان است، چون بیشتر زنان کُرد به این لباس‌ها علاقه دارند.

معاون صنایع دستی کردستان با معرفی «پوشاک محلی» به‌عنوان یکی از محبوب‌ترین صنایع دستی این استان، گفت: نمونه‌ی زنانه‌ی این لباس‌ها، بیش از یک‌میلیون تومان قیمت دارد، ولی با این وجود، یکی از محصولات پرفروش استان کردستان است، چون بیشتر زنان کُرد به این لباس‌ها علاقه دارند.

 

فرهاد حامدی اظهار کرد: حدود پنج رشته‌ی صنایع دستی در استان کردستان بین مردم بومی و مسافران محبوب‌اند و 18 رشته‌ی دیگر نیز از استقبال قابل قبولی برخوردارند.

 

پوشاک محلی

او درباره‌ی پوشاک محلی، گفت: حدود 10هزار کارگاه خیاطی در استان وجود دارند که برای تولید پوشاک محلی تدارک دیده شده‌اند. این پوشاک عموما از پارچه‌های وارداتی هند و پاکستان تولید می‌شوند و به‌خاطر تنوع رنگ‌ها، نقش‌ و نگارهایی دارند که غالبا مورد پسند زنان کردستان قرار می‌گیرند. این لباس‌ها با سنگ‌های زیبا و درخشان تزیین می‌شوند و گرچه گران‌قیمت هستند، ولی یکی از محصول پرفروش استان به‌شمار می‌آیند.

 

وی درباره‌ی قیمت این نوع پوشاک، اظهار کرد: یک دست لباس معمولی زنانه، از یک‌میلیون تومان به بالا قیمت دارد و یک دست لباس مردانه‌ نیز 400 تا 450هزار تومان قیمت دارد؛ ولی با وجود قیمت بالای این نوع لباس، این محصولات بسیار مورد علاقه‌ی زنان کردستان است و اغلب آن‌ها حدود 5 تا 10 دست از آن‌ها را دارند.

 

نازک‌کاری چوب

او با معرفی نازک‌کاری چوب به‌عنوان یکی دیگر از محبوب‌ترین آثار صنایع‌ دستی در کردستان درباره‌ی این هنر، توضیح داد: هنرمندان کردستانی با استفاده از نقوش و جوش‌های طبیعی موجود در تنه‌ی درختان مناطق کوهستانی مانند درخت گردو‌، نارنج‌، افرا‌، توت و ون، محصولاتی شکیل را تهیه می‌کنند که عموما کاربردی‌اند، از جمله‌ی این محصولات می‌توان به جعبه‌های جواهرات و ملزومات، رحل قرآن‌ و عصا اشاره کرد.

 

وی ادامه داد: نام این آثار صنایع دستی را به این دلیل نازک‌کاری چوبی گذاشته‌اند که از قطعات نازک‌شده‌ی چوب برای روکش آن‌ها استفاده می‌شود، مواد زمینه‌ی این محصولات ممکن است درخت چنار یا گردو باشد؛ ولی با روکش‌ه

های چوبی نازک پنج میلی‌متری تا یک سانتی‌متری، روکوبی و تزیین می‌شوند و آثار به طرح‌های طبیعی جوش گردو نمایان می‌شوند. استفاده از گره گردو و نقوش طبیعی بافت چوب در صنایع دستی، مختص استان کردستان است.

 

بافته‌های داری

معاون صنایع دستی کردستان با معرفی رشته‌ی «بافته‌ی داری» به‌عنوان یکی دیگر از صنایع دستی محبوب این استان، درباره‌ی آن گفت: بافته‌های داری، بویژه گلیم کردستان یکی از آثار صنایع دستی مورد توجه مردم است. این اثر به‌واسطه‌ی بافت هنرمندانه، نقوش سنتی و بومی و با استفاده از مواد اولیه‌ی مرغوب شامل پشم‌های رنگ‌شده‌ی گیاهی تهیه می‌شود. به‌دلیل اصالتی که این محصول دارد، به‌عنوان نماد صنایع دستی کردستان به‌شمار می‌آید و مسافرانی که کردستان را برای گردش انتخاب می‌کنند، غالبا یک نمونه از آن را به‌عنوان توشه‌ای از سفر خود همراه می‌برند.

 

کلاش

حامدی یکی دیگر از محصولات صنایع دستی کردستان را پاپوش‌ یا گیوه یا کلاش دانست و درباره‌ی آن توضیح داد: این محصول که به خارج از ایران نیز صادر می‌شود، در کردستان عراق و کردستان ترکیه طرفداران زیادی دارد و به‌خاطر بافت سنتی‌اش در میان اقوام کُرد بسیار محبوب است. سال پیش، حدود سه‌میلیارد تومان به‌صورت رسمی، صادرات کلاش انجام شد.

 

زیورآلات سنتی

او یکی دیگر از محصولات محبوب صنایع دستی استان کردستان را زیورآلات سنتی ارزیابی و درباره‌ی آن اظهار کرد: این محصول به‌واسطه‌ی طراحی‌های هنرمندانه و استادانه‌ی هنرمندان کردستان مشهور شده است. روش تهیه‌ی این زیورآلات به این صورت 

 است که از فلزکوبی مس و برنج، یعنی فلزات ارزان‌قیمت به شیوه‌ها و جلوه‌های زیبا تهیه می‌شود. جلوه‌های ویژه‌ای که طرح‌های این فلزات دارد، معادل آثار زرگری باارزش است، ولی از نظر قیمت با آن‌ها تفاوت دارد، این نوع زیورآلات سنتی برای مشتریان ارزان تمام می‌شود.

 

معاون صنایع دستی کردستان اضافه کرد: مشتری اصلی این محصولات، زنان هستند و البته مسافران غیربومی نیز طرفدار این محصول‌اند و غالبا به‌عنوان سوغاتی از این زیورآلات می‌خرند. از جمله‌ی محصولات این زیورآلات سنتی می‌توان به گردن‌آویز‌، دست‌بند‌، گوشواره و کمربند اشاره کرد. این آثار گرچه ظرافت و پرکاری ملیله‌کاری‌های استان‌های دیگر را ندارند، اما فرم و شکل ظاهری آن‌ها، خاص و چشم‌نواز است و از آن‌ها استقبال می‌شود.

 

سه‌شنبه ۱۸ فروردین ۱۳٩٤
لباس 180ساله برتن لیلا جاتمی ... نظرات() 

قدمت این لباس به‌گونه‌ای است که هر کسی از نزدیک‌ آن را ببینید، متوجه ارزش تاریخی و هنری آن می‌شود. فکر می‌کنم با توجه به عکس‌هایی هم که از خانم حاتمی در آن جشنواره کن 2014 گرفته شده، این لباس خیلی مورد توجه قرار گرفته است.

 مرسوم است هنرمندان حاضر در جشنواره‌های فیلم، لباس‌های ویژه‌ی شرکت در این مراسم را که توسط مشهورترین طراحان مد و لباس آماده شده‌، به تن کنند؛‌ اما «لیلا حاتمی‌» در کن 2014 با یک سنت‌شکنی، لباسی را پوشید که حدود 180 سال قدمت دارد و نمونه‌ای بارز از هنر سنتی ایران، یعنی «نقده‌دوزی» است.

 

مهرنوش شاه‌حسینی ایده‌ی استفاده از این لباس تاریخی را به لیلا حاتمی داد. او آرشیتکتی است که از سال 1374 داشته‌های معماری‌اش را به طراحی لباس وارد کرد و سرانجام از سال 1384 به‌شکل مستمر به طراحی لباس پرداخت و بیشتر با نام «سُها دیزاین» شناخته می‌شود.

شاه‌حسینی در شرح ماجرای انتخاب این لباس به خبرنگار صنایع دستی ، گفت: وقتی خبر انتخاب «لیلا حاتمی» برای داوری جشنواره‌ی فیلم کن منتشر شد، او با من تماس گرفت تا درباره‌ی لباس هم‌فکری کنیم. ما 14 روز بیشتر تا آغاز مراسم فرصت نداشتیم. خانم حاتمی گفت، پیشنهادهایی را از خارج ایران برای طراحی و تهیه‌ی لباس گرفته، اما تأکید و نظر اصلی‌اش، انتخاب لباسی متناسب با فرهنگ ایرانی و همراه با حجاب و پوشیده بود.

وی ادامه داد: خانم حاتمی نظر داشت که قطعه‌ای از لباس‌های کلکسیون قدیمی پدرشان را در این مراسم استفاده کند؛ اما به‌دلیل محدودیت‌ زمانی، امکان آماده کردن چنین لباسی وجود نداشت. بعد من این ایده را دادم که در داشته‌های خانوادگی‌مان، لباسی را با این ویژگی‌ها جست‌وجو کنیم، سپس این لباس را که قدمتی حدود 180 سال دارد و روی آن با طلای خالص «نقده‌دوزی» شده است‌، پیشنهاد کردم. در واقع، این لباس از ابتدا برای مراسم جشن تهیه شده بود.

شاه‌حسینی درباره‌ی این لباس تاریخی‌، توضیح داد: این کت‌ودامن به خانواده‌ی سنتی ما تعلق دارد و تا به امروز فقط یک‌بار از آن استفاده شده و پس از آن در صندوقچه‌ی شخصی و خانوادگی‌مان نگهداری می‌شد، مادرم فقط به‌خاطر ارادتی که به «لیلا حاتمی» و خانواده‌ی او دارد، حاضر شد این لباس را در اختیار ما قرار دهد. خانم حاتمی برای این لباس ارزش زیادی قائل شد و بسیار خوشحال بود که در این مراسم بین‌المللی، سهمی در معرفی فرهنگ و یکی از هنرهای اصیل ایرانی دارد.

وی گفت: ما برای آماده کردن این لباس قدیمی، به هیچ‌وجه به ترکیب اصلی آن دست نزدیم، فقط کمی با ظرافت، لباس تنظیم و روی پوشش بیشتر آن کار شد. برای اجرای این تنظیم‌های ظریف، کار را به تنها خیاطی که در تهران می‌شناختم و فکر می‌کردم خیاطی را مانند نقاشی انجام می‌دهد، یعنی «فاطمه حاتمی سلطانی» سپردم.

او در عین حال تأکید کرد: ما تلاش کردیم به اصالت این لباس آن‌چنان که نظر و تأکید «لیلا حاتمی» نیز همین بود، دست نزنیم. در واقع، ما ایده را پیدا کردیم و ماجرا دقیقا شبیه به این بود که لباسی را برای این مراسم از موزه به امانت گرفته باشیم.

 

لیلا حاتمی

این طراح لباس سپس درباره‌ی هنر «نقده‌دوزی» که روی این لباس کار شده است، توضیح داد: نقده‌دوزی از عوامل تزیین پارچه در ایران بوده که از دوره‌ی هخامنشیان رواج داشته و طرح‌هایی مانند گلدان وحشی‌، سروی‌، درختی، گل و مرغ‌، بته‌جقه، ‌اسلیمی و ستاره‌های پنج‌، شش،‌ هشت و دوازده پَر با نخ طلا روی پارچه‌های ابرشیمی‌، کتان‌، چلوار وحشی‌، پشمی‌، مخمل و ماهوت کار می‌شد. این رودوزی در دوره‌ی اشکانیان و ساسانیان همراه با گلابتون و ده‌یک‌دوزی (که هنری در حال منسوخ شدن است) رواج داشت. «شاردن» و «مارکوپولو» نیز در سفرنامه‌های خود از رواج کامل این سه هنر در دوران صفوی یاد کرد‌ه‌اند. نقده‌دوزی همین حالا هم به‌عنوان بخشی از تزیینات، روی پرده‌ی خانه‌ی خدا استفاده می‌شود و هنوز هم در بخش‌هایی از ایران مانند اصفهان،‌ یزد‌، کاشان، کرمان‌، تهران‌، قزوین‌، بندرعباس‌، کردستان و خوزستان تا حدی رواج دارد.

شاه‌حسینی اضافه کرد: قدمت این لباس به‌گونه‌ای است که هر کسی از نزدیک‌ آن را ببینید، متوجه ارزش تاریخی و هنری آن می‌شود. فکر می‌کنم با توجه به عکس‌هایی هم که از خانم حاتمی در آن جشنواره گرفته شده، این لباس خیلی مورد توجه قرار گرفته است. 




گردآوری:  گروه  فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture

منبع: isna.ir




دوشنبه ۱٧ فروردین ۱۳٩٤
کاربرد مفهومی در لباس مردمان ترکمن مشهود است ... نظرات() 

کاربرد مفهومی در لباس مردمان ترکمن مشهود است


رامونا محمدی گفت: لباس اقوام ترکمن بسیار شگفت‌انگیز و از نظر طراحی ویژه است ت

ا جایی که به جرات می‌توان گفت لباس در این منطقه کاربردی نمادین و مفهومی دارد.

رامونا محمدی، نویسنده کتاب "پوشاک و زیورآلات مردم ترکمن" نوع پوشش مردم این مناطق را ویژه خواند و در این‌باره به خبرنگار مد و لباسهنرآنلاین گفت: قوم تالش یکی از اقوام کهن ایرانی است که مردمان آن، در قلمروی نسبتا وسیعی در شمال غرب ایران و جنوب جمهوری آذربایجان پراکنده هستند. در این کتاب سعی کردم تا به ابعاد مختلفی از حیات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی این قوم با نگاه به پوشاک آن بپردازم.

او در ادامه افزود: در این اثر سعی کردم ضمن توصیف قلمروی جغرافیایی و وضعیت اقتصادی تالشی‌ها، چگونگی تجزیه‌ی قلمروی این قوم به دو بخش تالش ایران و تالش جمهوری آذربایجان در جنگ‌های ایران و روس را بررسی کنم و تحلیلی از وضعیت تالشی‌های آن سوی مرز ارائه کنم.

مدرس دانشگاه آزاد تصریح کرد: ترکمن‌ها و قوم قشقایی هر دو از نژاد اُغوز هستند که پس از تقسیم اراضی به شکل امروزی درآمدند. با اینکه این دو قوم از یک منبع مشترک هستند اما بعد از جدایی و انتخاب مناطق جغرافیایی مختلف پوششی کاملا متفاوت دارند به نحوی که تشخیص این دو به عنوان یک نژاد کاملا سخت است.

محمدی درباره ویژگی پوشاک این مناطق گفت: نوع پوشاک و زیورآلات مردم این مناطق بسیار خاص است تا جایی که هنوز هم هر زن و مرد ترکمن برای حضور در مراسم‌شان خود را به استفاده از این نوع لباس می‌بیند. همین تعصب و نگاه ارزشمند به پوشاک در بین این مردم سبب شده که تغییر محسوسی در مدل این لباس‌ها دیده نشود.

او بیان کرد: جنس لباس این قوم از ابریشم است که تک تک مراحل تولید آن از بافت پارچه تا دوخت بر عهده زنان است؛ یعنی هنوز کارگاه‌های خانگی برای بافت پارچه برقرار هستند. لباس به عنوان هویت این افراد شناخته می‌شود به همین خاطر گاهی از یک نسل به نسل بعدی نیز انتقال می‌یابد.

این پژوهشگر ادامه داد: در طراحی لباس این خطه نقوش سنتی بسیار پررنگ دیده می‌شود ضمن اینکه رنگ قرمز غلبه عجیبی بر سایر وجوهات لباس دارد.

محمدی درباره دلیل انتخاب رنگ قرمز در این لباس‌ها گفت: شرایط جغرافیایی نقش عمده‌ای در شکل‌گیری رنگ برای لباس این افراد دارند ضمن اینکه نقوش و طرح‌ها موجود نیز کاملا الهام گرفته از طبیعت و شرایط اقلیمی مردم این منطقه است.

او توضیح داد: لباس عروسی در این منطقه سرتا پا قرمز است. بر روی این لباس سنتی، چیزی شبیه عبا به نام "کورته" بر روی سر عروس قرار می‌گیرد که دارای رنگ سفید متمایل به زرد است.

این مدرس دانشگاه آزاد اسلامی ادامه داد: در زیورآلات این مردم نیز نمودها و ویژگی‌های خاصی دیده می‌شود البته جنس اغلب این زیورآلات از نقره است و عموما این فلز تقدس بیشتری در بین مردم دارد.

محمدی کلاه را یکی از سرپوش‌های محبوب این مردم خواند و گفت: کلاه در بین مردم این منطقه کاربرد خاص و مفهومی دارد. مثلا کلاهی به نام بُرک که شکلی مانند عرقچین دارد برای خانم‌های نوجوان و مجرد استفاده می‌شود و به محض ازدواج با کلاهی به نام آنق تعویض می‌شود.

او ادامه داد: آنق شبیه به یک حلقه است که قسمت داخلی آن با مقوا ساخته می‌شود. در قسمت خارجی این کلاه روکش پارچه‌ای وجود دارد و زیر چارقد خانم‌ها استفاده می‌شود. در واقع استفاده از این کلاه برای خانم‌های متاهل الزامی است.

مولف کتاب "پوشاک و زیورآلات مردم ترکمن" درباره نحوه تالیف آن گفت: نوشتن این کتاب بر اساس پروژه فوق لیسانس من و مقایسه اقوام ترکمان با قشقایی صورت گرفت اما پس از 4 سال متوجه شدم که اطلاعات بسیار زیاد و خاصی در حوزه ترکمان‌ها به دست آورده‌ام که قطعا جذابیت پژوهشی دارد. به همین خاطر به این پژوهش ادامه دادم و آن را در قالب این کتاب به چاپ رساندم.

محمدی ادامه داد: این کتاب به فروش خوبی دست یافت و حتی به سفیر ترکمنستان نیز هدیه داده شد.

بر اساس این گزارش، رامونا محمدی علاوه بر این اثر تا امروز کتاب‌هایی مانند: "سیر تاریخ و تحولات پوشاک در ایران"، "تاریخ هنر ایران و جهان" و "تاریخ و سبک شناسی نگارگری و نقاشی ایران" را در کارنامه خود دارد.

انتهای پیام/61
 

پنجشنبه ٦ فروردین ۱۳٩٤
چاروق دوزی در زنجان ... نظرات() 

چارق هنری زیبا؛ پلی میان صنعت ومدرنیته/ چاروق از پاپوش مردان نمکی تا تزئینات دکور خانه ها

 

استانها > زنجان

زنجان - خبرگزاری مهر: چارق یا پاپوش تزئینی از صنایع دستی زیبا و چشم نواز در شهر زنجان است که هرچند این روزها گرایش زیادی برای خرید و استفاده از آن در تزئینات و دادن هدیه صورت می گیرد ولی همچنان ناشناخته مانده است و استقبال چندانی از این هنر و گسترش آن صورت نمی گیرد.

 

به گزارش خبرنگار مهر، چاروق دوزی یکی دیگر از هنرهای دستی است که دستهای ظریف هنرمندان زنجانی در تولید آن مهارت ویژه ای دارند. اصولا صنعت کفاشی از قرن یازدهم هجری درشهر رونق فراوانی داشته است.

 

چاروق نوعی پای پوش سنتی است که با استفاده از چرم گاوی، نخهای ابریشمی رنگی و نخ گلابتون در انواع مختلف توری، پرده بند و تمام چرم (پشت باز و پشت بسته) تولید می شود

امروزه چاروق، کاربرد مصرفی خود را تا حدودی از دست داده و حالتی تزیینی به خود گرفته به گونه ای که زنان و دختران شهری از آن به عنوان کفش روفرشی استفاده می کنند. نخ ابریشمی رنگی، نخ گلابتون، مخمل، پاشنه های چوبی، نوار زیگزاگ، چرم گاو و... از جمله موادی است که در چاروق دوزی مورد استفاده قرار می گیرد و گزن، سوزن، درفش، قلاب، چکش و مشته از ابزارهای چاروق دوزی است که مشابه ابزار کفاشی است.

 

شهر زنجان یکی از مراکز چاروق دوزی ایران است و چاروق های تولیدی آن از تنوع خاصی برخوردارند. گفته می شود استاد حاج اصغر خطیبی بیش از ۵۰سال است که شیوه دوخت چاروق های تزیینی را در شهر زنجان و بین چاروق دوزان رواج داشت.

نخ ابریشمی رنگی، نخ گلابتون، مخمل، پاشنه‌های چوبی، نوار زیگزاگ، چرم گاو و... از جمله موادی است که در چاروق دوزی مورد استفاده قرار می‌گیرد و گزن، سوزن، درفش، قلاب، چکش و مشته از ابزارهای چاروق دوزی است که مشابه ابزار کفاشی است و چاروق، از صنایع دستی معروف زنجان است.

قبل از ورود کفش‌های پلاستیکی به زنجان، سه نوع کفش با عملکرد جداگانه در این شهر رایج بوده است. کفش‌هایی از نوع چاروق و گیوه برای کارهای روزانه و کفش دوبندی که در مهمانی و مسافرت‌ها مورد استفاده قرار می‌گرفته است.

تمرکز کفاشان در دو بازار بالا و پایین و اختصاص یافتن راسته های گوناگون به این فن حکایت از رونق آن را در ادوار گذشته دارد. همچنین وجود محله بزرگ دباغها در شهر، این فکر را قوت بخشیده است.

 

چارق در گذشته نوعی کفش و پاپاوش بوده که از چرم ساخته می‌شده و در روستاها بیشتر چوپانان از آن استفاده می‌کرده‌اند و اغلب بدون پاشنه بود، با تسمه‌هائی که...
 
چاروق عبارت از پاپوش و پای افزار است که از قدیم الایام  مورد استفاده بوده و به اشکال مختلف و تهیه و ساخته می‌شده و قسمت اعظم ساختمان آن درقدیم از چرم بوده است. در فرهنگ معین تحت عنوان چاروق چنین نوشته شده است« چارق { ترکی = چارغ = چاروق} کفش چرمی‌ که بندها بساق پا پیچیده می‌شود. پا تا به، پالیک.» در زیر این شرح چاپ شده است.

 


در اصطلاح محلی به لهجه ترکی چاروق را ( چارخ) تلفظ می‌کنند. چاروقی که مورد نظر ماست و هم اکنون در زنجان بصورت یک صنعت دستی ظریف ساخته و عرضه می‌شود با چاروقی که در ادبیات ما از آن نام برده‌اند (چارقت دوزم کنم شانه سرت «مولوی») یا در قدیم مورد استفاده بود، بکلی مغایر و کاربرد آن نیز متفاوت است. چارق در گذشته نوعی کفش و پاپاوش بوده که از چرم ساخته می‌شده و در روستاها بیشتر چوپانان از آن استفاده می‌کرده‌اند و اغلب بدون پاشنه بود، با تسمه‌هائی که به ساق پا می‌پیچیده‌اند.

درسالهای اخیر نیز در زنجان نوعی از چاروق ساخته می‌شد که رویه آن از چرم قرمز رنگی بود که دباغ‌های زنجان با دست عمل می‌اوردند و کارخانه‌ای نبود. این نوع چاروق بدوت تسمه و بند بوده است با نوک عقابی برگشته و در آن هنگام که بازار کفاشان زنجان رونقی داشت و کفش ماشینی در کار کفش دوزی و کفاشی وقفه ایجاد نکرد. یعنی تا 20 سال پیش، ازاین نوع چاروق ساخته می‌شد ولی امروز بطور کلی مترک شده و دیگر کسی از آن نو چاروق درست نمی‌کند.

 

چاروق ظریف که مورد نظر و موضوع بحث ماست فرم و شکل خاصی دارد با مواد اولیه ویژه‌ای که صرفا برای راه رفتن روی قالی و اطاقهای مفروش ساخته می‌شود که سابقاً پشت بسته و بدون پاشنه بود ولی چند سالی است که بصورت نعلین و پاشنه‌دار ساخته می‌شود و فقط کف آن از چرم و رویه آن به رنگهای مختلف از نخهای ابریشمی ‌و سیم گلابتون بافته و تزئین می‌شود.

 

بر اساس کشفیات باستانشناسی(چکمه چرمی متعلق به مرد نمکی شماره 1) می توان ریشه صنایع چرمی در استان زنجان را حداقل در 2000 سال قبل جست. قدمت هنر چاروق دوزی احتمالاً به دوره (ساسانی) و اوج تزئینات آن به دوره (صفوی) می رسد که زیبایی و تنوع طرح و نقوش آن، چشم هر هنرشناسی را شیفته نقوش انتزاعی و اصیل خود می نماید. خواستگاه این هنر دراستان زنجان شهر سلطانیه بوده و از آن منطقه به زنجان منتقل شده است.

از انواع چاروقهای تولید شده استان در طی دوره های مختلف تاریخی می توان به انواع کنفی ،تمام پوست، کشاورزی ،تمام چرم، توری،پرده بند و...، اشاره نمود، که هر کدام با روشی خاص و با استفاده ازچرم، پوست فرآوری شده و مواد مختلفی چون پنبه، کنف، ابریشم و...،تهیه می شده است.

چاروق این روزها بیشتر به عنوان یک هنر دستی و سوغاتی مطرح است تا یک صنعت؛ به گونه ای که استفاده چندانی در زندگی روزمره از آن صورت نمی گیرد و بیشتر جنبه زئینی و استغفاده از آندر زیباترز کردن دکوارسیون منازل است.

 

شهر زنجان یکی از مراکز چاروق دوزی ایران است و چاروق های تولیدی آن از تنوع خاصی برخوردارند.

امروزه چاروق، کاربرد مصرفی خود را تا حدودی از دست داده و حالتی تزیینی به خود گرفته است، به گونه‌ای که زنان و دختران شهری از آن به عنوان کفش روفرشی استفاده می‌کنند.

مردعلی حیدری و بزرگ ترین چارق جهان           

 


چاروق هنوز هم میان اهالی زنجان طرفدار دارد و چاروق دوزی برای برخی از مردم یک شغل محسوب می‌شود. "مردعلی حیدری" متولد 1335 یکی از قدیمی ترین چاروق دوزان زنجان است که مدت 40 سال است برای مردم زنجان پاپوش می‌دوزد. چاروقی که هم اکنون در زنجان عرضه می‌شود، به صورت یک صنعت دستی ظریف و تزیینی کاربرد دارد و به کلی با چاروق‌های قدیمی متفاوت است.

چاروق های توری و پرده بند منحصرا در شهر زنجان تولید می شود و چاروقهای چرمی بنا به تقاضای مشتری قابلیت تبدیل به انواع روفرشی با تزیینات فوق العاده ظریف را  نیز داراست.

.........................................

گزارش: زهرا مقدمی

عکس: فاطمه هاشم نژاد                به نقل از خبرگزاری مهر